Vanmiddag lag ik op de bank, mijn emoties en gedachtes, beelden en oordelen volledig in de knoop op een hoopje naast mij en ik wist niet meer goed... hoe werkt dat toch in deze wereld?! Ik wordt in beslag genomen door van alles, je let even niet op en in een klein hoekje manifesteert zich: strijd, waar dan ook hoe dan ook. op werk, thuis, in mij, op straat. Samenwerken, voorrang krijgen in het verkeer,wie heeft de meeste recht van spreken ik of mijn ego. Ik wil graag mijn zin krijgen, maar als iedereen dat wil, hoe moet dat dan? En tja, wat is er dan samen te dragen?! Of wordt het makkelijker als we alles zelf dragen, ieder voor zich...?
De eenvoud van het antwoord wat ik daarop vond maakte me wakker, zo daar op de bank. We zijn hier met zoveel mensen, zoveel wezens en het enige wat wij hoeven te doen is lief zijn voor jezelf en voor anderen, voor elkaar. En dat is precies wat we samen kunnen dragen, daar ligt een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Durven wij nog lief te zijn en angst en oordeel te overwinnen. Gewoon lief zijn voor elkaar en voor jezelf, dat is wat ik wil dragen. Dat voelde ik van binnen, dat maakte me wakker. Ik dacht aan de mensen om mij heen en voor iedereen voel ik liefde. Zij zijn net als ik en ik ben net als zij.
Lief zijn in de grootste betekenis van het woord, dus ook nog steeds eerlijk, oprecht. Elkaar de waarheid durven zeggen, zonder daarbij je uitgangspunt uit het oog te verliezen. Lief zijn voor elkaar is uitgaan van een "samen dragen", van een gedachte, enthousiasme, onenigheid of een mooie lach, wat dan ook, alles! Mijn gevoel van strijd verdween als sneeuw voor de zon, rust.
Oh ja, dat ik wat ik wil in dit leven, dat voelt goed! Lief zijn voor jezelf en voor elkaar en samen dragen we de wereld, dan voelt ze minder zwaar...
mag ik het daar meer dan mee eens zijn ? wie lief doet heeft de mooie wereld ontmoet
BeantwoordenVerwijderen