Richard

Ik wil vandaag toch even stilstaan bij het heengaan van Richard op 1 Augustus 2010. Om 21:42 is dat 2 maanden geleden.

Bjorn, ik denk dat Richard graag eens een stukje in je blog had geschreven. Vooral over politiek en zo.

Ik heb de laatste 3 maanden van Richard's leven van dichtbij meegemaakt en een paar jaar van de aanloop daar naartoe. De laatste paar maanden heb ik geprobeerd om de omstandigheden voor Richard en voor de mensen om hem heen zo dragelijk mogelijk te maken. Daarbij werden we iedere keer heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Door de onbekendheid van de ziekte van Richard heb ook ik dat hele traject onderschat. Pas toen het misging de avond voordat Richard en Margot naar huis zouden komen had ik door dat het ook echt wel eens niet goed zou kunnen aflopen.

Toen Richard zondag stierf, toen hij op kon houden met vechten en dat stukje hoop wegviel, en de maandag daarna werd alles heel erg chaotisch in mijn hoofd. Ik zag het verdriet bij de ouders van Richard, en dat is verschrikkelijk want zij hebben hun zoon verloren. Maar Richard is nooit mijn zoon geweest, dus daar kon ik niet zoveel mee. En bij Marion, want zij heeft haar broer verloren, maar Richard is nooit mijn broer geweest. En bij Margot die haar geliefde verloor. Maar Richard is nooit... mijn geliefde geweest. Dus ook daar kon ik niet zo heel veel mee. Ik vond het zo verschrikkelijk dat ik niet meer kon bedenken wat Richard voor mij was en dat ik niet verder kon kijken, dat ik me niets anders meer kon herinneren, dan al die vreselijke ellende van de afgelopen drie maanden en zijn uiteindelijke sterven. Dat ik hem zo graag nog even thuis had gezien. zaterdag, in plaats van maandag. Ik vond dat verschrikkelijk omdat ik wilde weten wat ik begraf. Want dat was geen patiënt, dat was geen arme sneue Richard.  Ik kon niet meer bedenken waarom Richard en ik vrienden waren en dat vond ik heel erg.

Dus terwijl sommigen van jullie terugreden van vakantie ben ik woensdag op de trein gestapt en ik ben naar Zwitserland gereden en ik ben donderdag weer teruggereden. Als je twee dagen in de trein zit... dan heb je best wel veel tijd om na te denken. Dus dat heb ik gedaan, en ik heb herinneringen opgehaald.

Eerst kon dat alleen van die afgelopen drie maanden maar ook steeds meer van daarvoor. De laatste keer dat we in bleau waren in 2008, en dat je mij er toen nog steeds uitklom. En toen aan alle dinertjes bij mij of bij jullie en koffie en wijn in bjoeks. Maar dat was het nog steeds niet, en ik was om kwart over twaalf in Spiez in Zwitserland. ik had niets bij me en alles was dicht.
Het regende en er was nog 1 hotel open. Dat was hotel Eden, en dat is net zo duur als dat het klinkt. Ik ben naar bed gegaan en ik ben de volgende ochtend vroeg opgestaan en toen heb ik, uitkijkend over het meer, in de stromende regen, met de bergen op de achtergrond, dit bedacht...

Iedereen heeft een paar nummers in zijn telefoon staan die die belt als de dingen even niet lekker lopen. Daar hoorde Richard's nummer voor mij bij.

Dat was ik vergeten omdat ik dat nummer al drie maanden niet meer kon bellen. Ik had woensdag Richard zo graag opgebeld. Dan was ik langsgekomen en had ik gezegd dat ik hier heen ging, dat ik heen en weer ging rijden naar Zwitserland. Dan was hij heel verbaasd geweest, en dan had hij gezegd 'vet gaaf, dat moet je doen'. En vervolgens had hij het gerelativeerd met een super cynische opmerking. Zoiets als dat ik natuurlijk ook een  marathon aflevering van Railaway zou kunnen kijken op de wasmachine en dat dat een stuk goedkoper was. En dat als ik daar flauw van was het hele zaakje uit kon zetten en naar bed kon gaan.

Dan was het even stil geweest, en dan had hij gezegd 'maar dit is waarschijnlijk beter'. Dat soort gesprekjes ga ik verschrikkelijk missen.